NIEUWS- EN AD-
VEHTENT1EBLAD.
Vijftiende Jaargang.
No 28.
1876.
DONDERDAG 15 Mij.
BUITENLAND.
hij een
ook de regering tot andere gedachten brengt.
ADVERTENTIEPRIJS: 50 Cis. van 1— 7 regels. Vervol
gens 10 Cent per regel. Overigens naar plaatsruimte.
ABONNEMENTSPRIJS: 80 Cents per 3 maanden.
Franco per post 95 Cents.
UIIKIIE IIIIIIIYf
Dezer dagen begaf zich een te Berlijn bij zijn
moeder inwonend jong officier naar een koffijhuis.
Aldaar aangekomen ontdeed hij zich in de kleed
kamer van zijn sabel en muts en trad vervolgens
de zaal binnen. Toen hij zich eenigen tijd daarna
wilde verwijderen vond hij wel het wapen maar
niet zijn muts terug. Onverwijld zond
bediende naar zijn woning om een ander hoofd
deksel en kreeg nu tot zijne verbazing het ver
miste voorwerp terug.
De zaak loste zich spoedig in dezer voege op.
Korten tijd nadat onze luitenant het huis zijner
moeder had verlatenkwam een knap gekleed
man aldaar aan met de volgende boodschap de
luitenant zendt zijn muts terug, teneinde die te
doen verruilen voor zijn helm dewijl hn voor
dienstzaken onverwacht ergens heen moet. Tevens
liet hij zijn moeder verzoeken den boodschapper
25 thaler mede te geven, dewijl hij verzuimd had
zijn portemonnaie op voldoende wijze te voorzien.
Helm en thalers zijn natuurlijk verdwenen.
De bedevaarten naar Lourdes zijn weer begonnen.
Oen 2 dezer had de opening plaats. Zij werd bij
gewoond door den pauselijken nuntius, den kardi-
gaven de anderen zich over. Rij nadere beschou
wing der gevangenen naauwkeuriger dan in de
eerste verwarring mogelijk was, ontwaarde men
met verbazing in drie van hen zekere «welbekende
personen van eene goede zelfs hooge positie in
de maatschappij”, n.l. de beide cavalieri Frainiti
twee broeders en den baronelli Celamo. Toen
liet nieuws te Girgenti bekend wasstroomden
talrijke bezoekers naar de hoeve heen om de
plek te zien «met de nog aangerigte tafel vol
keurige spijzen, fijne wijnen en sigaren”.
Nabij Girgenti op Sicilië heeft de overheid dezer
dagen een rooverbende overvallen, behoorende tot
de dusgenaamde «Mafïosi in witte handschoenen”,
van welke, als een afzonderlijke gilde als het ware,
die de zaken op groote schaal dreef, eenerzijds
zooveel werd beweerd en anderzijds met spot tegen
gesproken als een beeld der fantasie. De werke
lijkheid is nu echter gebleken. De politieaf
gaande op geheime mededeelingen overrompelde
dezer dagen eene hoeve op ongeveer 3 mijlen van
Girgenti. Zij vond daar zes roovers en het mogt
haar gelukken vijf levend te vatten Men vond
ze gezeten «aan een keurig voorziene tafel;” maar
op Tiet gezigt van de politie en de haar vergezel
lende militairen, grepen zij hunne wapenen, vuur
den op de aanvallers en kozen het hazenpad. Door
een der in hinderlaag geposteerde afdeelingen wer
den de roovers tot staan gebragt. Na korten weêr-
stand waarbij een der roovers sneuveldede
hoofdman Sajeva en een ander gewond werden
naal-aarlsbisschop van Parijs, zes andere aartsbis
schoppen en prelaten 60,000 geloovigen waren
tegenwoordig en onder hen de hertog van Nemours
eif diens zoon de hertog van Alenfon. Als men
bedenkt, hoeveel geloovigen wel in Frankrijk wo
nen, is dat getal niet extra groot en toch is’t wel
van belang zoo’n bedevaart te doen. Daar kan
Magdalena Lancereau van spreken. Na langen lijd
bedlegerig te zijn geweest, liep zij gedurende 14
jaren op twee krukken en sedert 5 jaren steunde
zij op een kruk en een stok Met de pelgrims
van Poitiers naar Lourdes gekomen, werd zij Maan
dagmorgen kwartier voor achten volkomen gene
zen op het oogenblik dat de nuntius, die in de grot
het 11 Misoffer opdroeg tot het Pater Noster ge
vorderd was. De gelukkige bevoorregte verhaalde
dat zij, zich in de badkom dompelende, eerst niets
bijzonders gevoelde, doch spoedig daarop eensklaps
door een inwendige onbeschrijfelijke ontroering werd
aangegrepen waarna zij onmiddellijk uitriep Ik
ben genezen!” en uit de badkom trad. En inder
daad, - verzekert de berigtgever zij liep alsof
haar nooit eenig ongeluk overkomen was. «En
uwe krukken?” vroeg men haar. »O,” gaf zij vol
vreugde ten antwoord, «waar die zijn, weet ik
niet.” «Wat hebt gij in den afgeloopen nacht ge
daan?” vroeg men haar verder. «Wel,” antwoordde
zij, «ik heb’gebeden in de grot, waar ik in de ge
legenheid was ten één uur de H. Communie te
ontvangen; ik heb de 11. Radegonda, den H. Jozef,
maar vooral de H. Maagd aangeroepen en nu ben
ik genezen Hare vriendinnen van Poitiers, onder
welke ook hare buurvrouwenkonden hare oogen
niet gelooven. «Maar zijt gij het wel, Magdalena?”
voegden zij haar toe, en tranen van vreugde ont
sprongen aan hare oogen. Terwijl men de won
derdadig genezene aldus omringde verscheen de
bisschop van Poitiers, en op zijne beurt Magdalena
naderende, zeide hij tot haar: «Magdalena, bedank
de H. Maagd innigik zal tot die intentie eene
Mis opdragen.”
Als men zulke roerende verhalen leest en be
denkt, dat toch met alleen in Frankrijk gebrekkige
geloovigen en geloovige gebrekkiger! wonendan
’t zal wel wat aanmatigend zijn maar dan kan
men haast niet laten te vragen: waarom is alleen
Frankrijk zoo gezegend Och hadden we hier
niet alleen een Bonifacius-put, die niet anders geeft
dan wateralledaagsch water 1 Maar zij die
gelooven haasten niet; ook hier zullen ze wel eens
aan de beurt komen.
Rare Chinezen zijn er nog, ook in China, ‘t Is
haast onbegrijpelijkmaar voor een spoorweg
waarnaar wij zoo verlangen, zijn zij bang. Vreemde
kooplieden wilden toch eens beproevenwat zij
konden. Het benoodigde kapitaal werd gevonden;
zij stelden den gouverneur van het district voor
dat zij een «geschikten” weg wilden aanleggen
en daar had de man niets tegen. Uit Engeland
werden rails aangevoerd met het leggen van den
weg werd begonnen. Den 6 Maart kon een proef-
togt worden gedaan over eene lengte van een paar
kilometer. De administrateurs en engelsche aan
deelhouders namen plaats in een der waggons en
in een paar andere werden Chinezen geladen die
men vooraf behoorlijk bad onthaald en er nu niet
tegen hadden een togtje te maken dat geen geld
kostte. De gouverneur kwam eens kijken, en toen
hij zagdat men hem beet had genomen en ge
bruik maakte van een locomotief in plaats van
trekdieren gelastte hij terstond de rails op te
breken. Maar de president der vereeniging wist
hem duidelijk te maken, dat dit nu de «geschikte"
weg was en verzocht hem met het opbreken der
rails nog wat te wachten hij zou metdertijd een
togtje over dien weg ook wel prettig vinden. Nu,
de gouverneur zou er de regering in Peking eens
naar vragen.
Intusschen werd de weg voltooid van Shangaï
naar het dorp d’ Oussoon. Uit Peking kwam ver
volgens berigtdat de weg die er nu toch een
maal lag, mogt blijven, maar men mogt er niet
meer aan maken. Dat behoefde nu vooreerst ook
niet en 't is niet onmogelijk dat de ondervinding
’t Is dan toch wel waarlijk ernst geworden met
den oorlog. De Serviërs hebben 't gewaagd, dien
den Turken te verklaren en er ook maar terstond
een begin mee te maken. We zullen alzoo weer
oorlogsberigten hebben mede te deelen. t Zal ook
nu weer even als van den spaanschen krijg ón
mogelijk zijn, altijd liet ware van de feiten Ie
vertellen; oorlogslui mogen graag door glazen zien
waarin hun eigen daden zich meer uitgebreid en
in fraaijer kleuren vertoonen en die van den vijand
zich kleineren zwarter later zien. Wat en zoo als
er door die glazen wordt gezien verkondigen zij
dan der wereld, om haar te doen gelooven, dat de
werkelijkheid met hunne waarneming overeenkomt.
Zullen wij nu al die onware berigten hen napraten?
Wij zuilen dat niet doen; niet altijd de laatste be-
rigten maar neerschrijven, rnaar liever wat achter
aankomen, om dan toch eenige zekerheid te erlangen.
Montenegro doet ook mee. Den 2 dezer had
vóór het paleis van Montenegro’s vorst een pleg-
tige godsdienstoefening plaats. Daarbij werd aan
de talrijk zamengevloeide menigte eene proclama
tie voorgelezen waarin den Montenegrijnen werd
verkondigd, dat Montenegro aan Turkije den oor
log had verklaard. Die mededeehng werd door
hel volk met kreten van geestdrift beantwoord.
Een half uur later verscheen de vorst met het oor-
logs-vaandel voor hel in slagorde geschaarde leger
<n sprak «Wees gegroetleger I Wij gaan in
iiaam van God; vaandeldrager, neem het vaandel!”
De Montenegrijnen heeten Christenen en zij wis
ten dus eigenlijk wel dat zij in naam van God
zullen moorden zij stelden zich, met hun vorst
aan't hoofd, in beweging naar Herzegowina en zij,
die niet meegingen juichten dat het daverde.
De Serviërs hadden intusschen hun zaken al in
orde. Schansen langs de grenzen om zelf veilig
te zijn en kanonnen om ’t voor de Turken onveilig
te maken, waren gereed. Over den bovenarm der
Morawa sloegen de pontonniers bruggen, waarmee
die lui niet al te best klaar konden komen, maar
er zijn in’t leger russische en oostenrijksche offi
cieren, die weten er alles van en zullen den min-
knndigen wel les geven.
Ook de Turken waren niet onvoorbereid men
kon beginnen. Men is begonnen, de Serviërs het
eerst. Aan de oostelijke grenzen deden ze een aanval,
drie uur werd er gestreden en na verschillende voor
hen voordeelige gevechten vermeesterden zij het
versterkte kamp Badine Glave stormenderhand. De
Turken moesten met achterlating van wapens en
bagage aftrekken. De Serviërs werden aangevoerd
door den gewezen russischen generaal Tschernajefi.
Dit durven we voor waarheid houden; wat er later
van de gevechten vermeld wordt, die er nog gele
verd zouden zijnis minder goed te vertrou
wen men zou er uit kunnen opmaken dat de
Serviërs en hunne bondgenooten de meeste voor-
deelen behaalden,
Er zijn er, die nu al vragen, wat Rusland, wat
Oostenrijk wat Duitschland wat Engeland doen
zal als de Serviërs eens baas worden of als de
Turken het zullen winnen. Nog geen der rege
ringen van die staten heeft het zoo luide gezegd
dat we ’t hier gehoord hebben.
Uit Peking kwam
niet
